James Whitmore was een bekende naam in de zakenwereld van Manhattan. Op 45-jarige leeftijd had hij een tech-imperium opgebouwd dat zich uitstrekte over drie continenten. Interviewers noemden hem een ’visionair’ en Forbes Magazine plaatste hem vijf jaar op rij in de top 100 van rijkste mensen. Maar geen van deze titels deed James nog iets.
Zijn vrouw Evelyn was twee jaar eerder overleden.
Zij was het middelpunt van zijn wereld, de rust in zijn storm. Na het auto-ongeluk dat haar het leven kostte, trok James zich terug uit alles – media, werk, zelfs de sociale wereld. Hij dronk geen alcohol, maar verdriet maakte hem sneller ouder dan whisky. De enige reden dat hij volhield, was Emily, hun dochter, die pas vijf was toen Evelyn stierf.
Het was een koude oktobermiddag toen James en Emily door het noorden van de staat New York reden. James kwam terug van een bestuursvergadering in Albany en besloot de mooie route te nemen. Emily zat op de achterbank, starend naar de bomen die volop in bloei stonden, een notitieboekje op haar schoot.
