Ik deed de deur open. Er viel een stilte in de kamer. Martin grijnsde. “Trek haar eruit, we beginnen de sessie.”
Ik rukte mijn badge eraf. “Je weet precies wie ik ben, Martin. Of ben je misschien je president vergeten onder je hoed?”
Een schok ging door de kamer. Ik gooide het bewijsmateriaal op tafel – contracten, overschrijvingen, opnames. Angela volgde me en gooide stapels grootboeken met een klap naar beneden.
Martin verbleekte. “Dat is niet…”
“Bewaar het maar,” onderbrak ik. “Je krijgt een kans bij de accountants, de politie en onze advocaten.”
De beveiliging kwam binnen en blokkeerde zijn ontsnapping. Voor het eerst had Martin niets te zeggen.
Ik draaide me naar het bord, mijn stem kalm maar onverstoorbaar. “De volgende keer dat je denkt dat ik niet weet wat er in deze gangen gebeurt, bedenk dan: ik heb er gelopen. Ik heb ze schoongemaakt. Ik heb elk woord gehoord dat je me nooit wilde laten horen.”
Ik zette de dweil tegen de muur en richtte me op. “De vergadering is voorbij. Ga weer aan het werk.”
Later omhelsde Angela me in de gang en fluisterde: “Dank je wel.”
Ik liet die dag mijn dweil achter, maar ik bewaarde mijn badge. Het herinnert me eraan dat je soms je handen vuil moet maken om te beschermen wat het belangrijkst is.
