Dagenlang volgde ik hem in stilte. Ik hoorde hem IT omkopen, zag hem met vreemden de serverruimte binnensluipen. Ik documenteerde elk detail. Maar ik kon het niet alleen.
Ik wendde me tot iemand die ik vertrouwde: Angela van de boekhouding. Ze werkte al sinds de tijd van mijn vader bij HaleTech en kende de boekhouding van binnen en van buiten. Ik legde mijn vermomming af en mijn stem trilde.
“Angela, dit ben ik. Victoria.”
Haar ogen werden groot en er viel koffie op de vloer. Nadat ik alles had uitgelegd, kalmeerde ze. “Vertel me wat je nodig hebt.”
Samen verzamelden we bewijs. Ze ontdekte verborgen rekeningen en frauduleuze overboekingen. Ik nam Martins telefoongesprekken op en zijn arrogantie verraadde hem in zijn eigen woorden. Langzaam bouwden we een onweerlegbare zaak op.
Vrijdagochtend hield Martin een bestuursvergadering, die hij als een triomf beschouwde. Ik stond buiten in mijn schoonmaakuniform totdat ik een sms’je van Angela kreeg: “Nu.”
