Die avond schitterde de keizerlijke hal met kroonluchters terwijl de elite van de stad zich verzamelde voor een gala. Julia, een dienstmeisje in een eenvoudig zwart-wit uniform, boende stilletjes de vloer.
“Blijf stil, kijk niemand aan,” fluisterde haar collega. Julia wenste dat ze in de muren kon verdwijnen.
Om acht uur arriveerden de gasten in glinsterende jurken en maatpakken. Toen kwam Gerardo Alcazar, lang en elegant in zijn pak, met een wrede glimlach.
“Jij,” zei hij, wijzend naar Julia. “Weet jij hoe je een piano schoonmaakt zonder hem te krassen?”
Ze knikte en veegde voorzichtig de glanzende Yamaha-vleugel af. Maar terwijl haar vingers over de toetsen gingen, roerde er iets in haar: dit was niet zomaar een instrument, het was haar geheime passie.
“Weet jij hoe je het moet spelen?” vroeg Gerardo.
“Een beetje,” mompelde ze.
“Speel iets af,” beval hij.
Gelach golfde door de hal. Julia sloot haar ogen en begon te lachen. Eerst was ze verlegen, toen vatte ze vlam in haar vingers. Een nocturne laaide op in de stilte, vol verlangen en onuitgesproken dromen. De spottende glimlachjes verdwenen. Zelfs Gerardo verstijfde.
