De dokter en verpleegster bleven even staan, hun ogen konden ze niet geloven. In het pakket zat een meisje van ongeveer tien jaar oud, koud en bibberend, met verward blond haar.
Haar kleine lichaam was bedekt met vuil en bloedvlekken, maar haar kwetsbare hart bevatte nog steeds leven.
De Duitse herder stond vlakbij en observeerde nauwlettend elke beweging van de mensen. Zijn ogen hadden een bezorgde blik, alsof hij wist dat het meisje veilig was, maar dat zijn zorg nog niet voorbij was.
‘We moeten snel handelen,’ fluisterde de verpleegster, terwijl ze probeerde de trilling in haar stem te verbergen.
Ze legden de baby voorzichtig op de brancard en merkten dat de hond hen langzaam volgde, zonder zich om te draaien.
In de ziekenhuisgang waren de voetstappen van ander medisch personeel te horen. Zij zetten alles klaar wat ze nodig hadden: infusen, zuurstofmaskers, dekens.
Maar de hond bleef aandringen. Hij blafte zachtjes toen het meisje op bed werd gelegd en ging vervolgens naast haar liggen, alsof hij over haar slaap waakte.
Niemand begreep waar hij vandaan kwam of waarom hij juist voor dit ziekenhuis had gekozen, maar iedereen vond zijn aanwezigheid cruciaal. Anders had de uitkomst heel anders kunnen zijn.
Op dat moment besefte de dokter: deze hond was meer dan zomaar een dier. Hij redde het leven van een meisje en werd een ware held voor ons allemaal.
